ႏွစ္ (၃၀) ခရီးစဥ္

ဟိုးေရွးေရွး ႏွစ္ (၃၀)တုန္းကေပါ့...

အေမရဲ့ အသက္စေတး၀ံ့တဲ့ ေပးဆပ္မွဳ

အေဖရဲ့ ရင္ခုန္သံ ေတြ။

ေမြးေန႔ တဲ့

သတ္မွတ္ခ်က္တစ္ခု

သတိျပဳ အသိျပဳ အမွတ္တရ ျဖတ္သန္းမွဳ ေတြ

သင္ခန္းစာေတြ ရွိတယ္

ဒဏ္ရာေတြ ရွိတယ္

ေပ်ာ္ရႊင္ ျခင္းေတြ ရွိတယ္

ဒုကၡေတြ ရွိတယ္။

ယူသင့္ တာယူ

ျပင္သင့္တာေတြ ျပင္

ေနာက္တစ္ႏွစ္အတြက္ ေျခလွမ္းေတြ အားအင္ျပည့္ဖို႔လိုတယ္။

ေမြးေန႔တဲ့

ေသဖို႔ေရွ႕တစ္လွမ္းတိုးခဲ့ျပီ

ရင့္က်က္မႈတစ္ကြက္ တက္ခဲ့ျပီ

အေရးျပားေတြ အရစ္ထကုန္ျပီ

ေရာဂါေတြ မ်က္ေစာင္းထိုးကုန္ျပီ။

အခု…..

ေဖေဖ၊ေမေမ တို ့ရဲ ႔ေသြးေတြနဲ႔

ေလာကအလယ္ ႏွစ္(၃၀)ေမာ္ႀကြားခြင့္ရခဲ့ျပီ။

                                                  မင္းသွ်င္

                                             (၂၈.၁၂.၂၀၁၃)

မိန္းမသား ဘ၀

ေႀသာ္......မိန္းမသား...ဘ၀...ဒီလိုလား

အျပာေရာင္လမ္းရဲ ့ အစိမ္းေရာင္ပန္းခင္းႀကီးမွာ ကဗ်ာေရးခ်င္မိတယ္ ”

ေျခတစ္လွမ္းျပီး တစ္လွမ္း အေတြးသစ္ကိုေကာက္တယ္
ေမ်ာ္လင့္ျခင္းျမစ္ဟာ စိတ္ကူးေလွနဲ ့ ရြက္လႊင့္ေနတယ္။
ဂ်ာနယ္ကို ကိုင္ႀကည့္ရင္ ဆႏၵျပခ်င္တယ္၊ အရြယ္မေရာက္ေသးတဲ့ သမီးငယ္ေလးကို စိတ္မခ်ဘူး
အင္တာနက္ေပၚတက္ေတာ့ အပ်ဳိျဖန္းသမီးေလး ကို စိုးရိမ္မိတယ္
ေခတ္ဆိုတာ စနစ္က်မွ လွတာ။
လူဆိုတာကို ခ်ဥ္းကပ္ရင္ အပူလွဳိင္းက ဟပ္မယ္
အပူရုပ္နဲ ့ ဘီလူးက ကတက္ေတာ့
မိဘမဲ့ ကေလးေတြ ငိုသံ မစဲဘူး။
ကာလာနဲ ့ ဘာသာ အခင္းအက်င္းမွာ
အမ်ဳိးသားေရးစိတ္ဓါတ္  ႏွလံုးသားလွဖို ့ လိုတယ္။
ကြ်န္ေတာ္တို ့ခုတ္ခဲ့တဲ့ သစ္ပင္ ကြ်န္ေတာ္တို ့ျပန္စိုက္ရမယ္ ၊ ထိန္းသိမ္းရမယ္ ၊
သစ္ပင္တစ္ပင္ ရဲ ့တန္းဖိုးကို သစ္ပင္စိုက္တဲ့သူက နားလည္တယ္
ဥတု က သရုပ္ျပတယ္
ခုတ္တဲ့သူက ေငြေႀကးနဲ ့ ကန္ ့လန္ ့ခါ ခ်တယ္။
ေျပာင္းလဲျခင္းဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ
ေျပာင္းလဲျခင္းရဲ ့ သရုပ္
မေျပာင္းလဲေသးတဲ့ ဟန္
ေျပာင္းလဲျခင္းရဲ ့ ေဘးထြက္ဆိုးက်ဳိးစရိုက္
ေျပာင္းလဲျခင္းကို စိန္ေခၚတယ္။
ပံုစံခြက္က်ခဲ့တဲ့ အရိပ္ဆိုးေတြ  အတိတ္တေစၦေႀကာက္လို ့
ကြ်န္ေတာ္တို ့အတြက္ အားကိုးေလာက္တဲ့ အားေဆးတစ္ခြက္ေတာ့ လိုတယ္။
အခ်ိန္မွီခဲ့ရင္...
 အျပာေရာင္လမ္းရဲ ့ အစိမ္းေရာင္ပန္းခင္းႀကီးမွာ
ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေလာက္ ေရးခ်င္မိတယ္။

                                                            မင္းသွ်င္

“ ကြ်န္ေတာ္တို ့ ႀကည့္ေနရတဲ့ ေခတ္ေဟာင္းရုပ္ရွင္မ်ား ”

ပ်က္ခ်င္ပ်က္မယ္ လာခ်င္လာမယ္
ခုတ္ခ်င္ခုတ္မယ္ လွဲခ်င္လွဲမယ္
ရပ္ခ်င္ရပ္မယ္ ေမာင္းခ်င္ေမာင္းမယ္
စြန္ ့ခ်င္စြန္ ့မယ္ ပစ္ခ်င္ပစ္မယ္
ပရမ္းပတာေတြနဲ ့ ဖုန္းထူေနတယ္
အရင္လိုပါပဲ ဓမၼတာမမွန္တဲ့ မီးသီးတစ္လံုး ့
အရင္လိုပါပဲ လူကူးမ်ဥ္းႀကား မွာ ရပ္ ႀကည္ ့ သြား
အရင္လိုပါပဲ ျငိမ္းခ်မ္းေရး စကားလံုးေတြထက္ ဗံုးသံေတြ ပိုက်ယ္ေနတယ္
အရင္လိုပါပဲ ေခတ္ေဟာင္းက ရုပ္ရွင္ကားေတြ မီးစ မေသေသးဘူး
ထိုင္ေနက် လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေလး က အဆင့္ျမင့္လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ ဆိုတာ
ေျပာင္းတာက လြဲလို ့ ရွယ္၂၅၀ က်ပ္ပဲ။
အရင္လိုပါပဲ........
အရင္လိုပါပဲ.........
ေခတ္ေျပာင္းသြားျပီးတဲ့
စနစ္ႀကီး ခပ္တည္တည္နဲ ့ ရပ္မေနပါနဲ ့။
ကြ်န္ေတာ္တို ့ လက္ေတြ ေသႊးခ်င္တယ္
ကြ်န္ေတာ္တို ့ အိုင္ဒီယာေတြ ေသႊးခ်င္တယ္
ကြ်န္ေတာ္တို ့ ဦးေႏွာက္ေတြ ေသႊးခ်င္တယ္
ကြ်န္ေတာ္တို ့ အသစ္အသစ္ေတြ ေသႊးခ်င္တယ္
ေသြးေလေခ်ာက္ျခား ေအာင္ အစာမေႀကတဲမ်က္လံုးေတြနဲ ့
ေဘာင္ခတ္တာေတြ  အယူခံ၀င္ပါရေစ။
                                 
                                                            မင္းသွ်င္

ခ်စ္သူအျပံဳး အေႀကာက္ဆံုး

ခ်စ္သူျပံဳးေတာ့……                       
ဖိုးေရႊလမင္း တုမျပံဳးႏိုင္                   
တိမ္ေတြႀကား၀ယ္ ေရွာင္ေျပးပုန္းတယ္။           
ခ်စ္သူျပံဳးေတာ့……                       
ကိုေရႊႀကယ္ေတြ တရုန္းရုန္းနဲ့               
ေျခလြတ္,လက္လြတ္ ႀကယ္ေတြ ေႀကြတယ္။                       
ခ်စ္သူျပံဳးေတာ့……                       
GSM ဖုန္းလိုင္းေတြ ဧရိယာျပင္ပ               
ထြက္ေျပးပုန္းတယ္။   
ခ်စ္သူျပံဳးေတာ့……
လိုင္း ဘတ္စ္ကားထဲ အသက္ရူသံေတြ
က်ပ္ေနတုန္းပဲ။
ခ်စ္သူျပံဳးေတာ့.......   
အင္တာနက္လိုင္းေတြ တ၀ဲ၀ဲလည္
ရုန္းမထြက္ႏိုင္ဘူး။
ခ်စ္သူျပံဳးေတာ့……
………………………   
………………………
ခ်စ္သူအျပံဳးႀကား (တို ့) ရုန္းမထြက္ႏိုင္ပါလား။
           
                       

မွတ္ခ်က္။      ။ ခ်စ္သူျပံဳးမွာ က်ေနာ္ေႀကာက္ေနမိပါသည္။
                                            
မင္းသွ်င္

ရင္မွာရွိတဲ့...သစ္သီး

ကဲ...လမ္းတစ္ဝက္ေတာ့ ေရာက္ေနျပီ
ေျပာဖို့စကားေတြက်န္ခဲ့တယ္
ေျပာစရာစကားေတြ ရွိေနေသးတယ္

ျဖစ္သင့္တဲ့ဘဝမွာ ..
မရွိသင့္တဲ့ အေတြးေတြနဲ့ ေလညင္းခံတယ္
ရုိးသားျခင္းေတြကို ဆားေရစိမ္
လူႀကားသူႀကားထဲ ပြဲထုတ္ႀက
ဒီစကားလံုး ဒီေျမမွာေပ်ာက္ဆံုးေနတာ ႀကာျပီ
ႀကယ္ေတြေတာင္ တိမ္ညိုေတြႀကား
အိပ္ငုိက္ေနတာႀကာျပီ

မဴိးပါြးမွုေတြ ထူ၊သိပ္သည္း
အသက္ရူေခ်ာင္ဖို့ သူတစ္ပါး
သူတစ္ပါး အသက္ရူသံေတြ
လ်စ္လ်ဴရူ့ေနႀကျပီ...

ငါအခုခ်ိန္ထိ ရုိးသားျခင္းကို
စာလံုးေပါင္းသတ္ပံု မွန္ေအာင္ေပါင္းလိုမရေသးဘူး

ေသာကေတြက......ေတာင္တန္းေတြလို
မ်က္ရည္ေတြက......သမုဒြရာေတြလို
ဒုကြေတြက.........မိုးေကာင္းကင္လို
ေလမွာ..မေမ်ာလြင့္ခ်င္ပါနဲ့..

ကဲ..ကဲ ဒီတိမ္ညိုမဲေတြ ရြာခ်လိုက္
ရင္ဘတ္ေတြကို ေဆးေႀကာ
အေတြးေတြကို အေကာင္းျမင္လြင္ျပင္ဆီပို့

ဒုကြဆိုတဲ့ သစ္သီးတစ္လံုး
ရင္ဘတ္ေတြမွာ ကုိယ္စီရွိတယ္
သုခဆိုတဲ့ တခါးလည္းပြင့္လ်တ္ပါ

မင္းသွ်င္

အခ်စ္ပြဲ

မိန္းမသား ဘာသာအတိုင္း
ဒီေကာင္းကင္ႀကီးမွာ
လမင္းကို အသာေငးႀကည့္ ေနတဲ့ ႀကယ္ပြင့္ေလးပါ.။

ထမ္းပိုးထားတဲ့ သမုဒၵရာေတြရယ္..
လက္ဖဝါးႀကမ္းႀကမ္းတစ္စံုရယ္.
မျပီးဆံုးေသးတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ေတြနဲ ့
ႏွလံုးသားတစ္စံု ကို ျမင္ေနရေပမယ့္လည္း..
ငါ့ပင္လယ္က လွဳိင္းေတြ ဒီကမ္းကို မကပ္ႏိုင္ေသးဘူး..။

ပန္းဆိုတာ ပြင့္မွလွတာ
ႏွလံုးသားဆိုတာ အခ်စ္ရွိမွ ျပည့္စံုတာ
မင္းရင္ဘတ္က အခ်စ္ေတြ စာစီျပပါ

အခ်စ္ ..အဂ်စ္ ..အျခစ္...
စကားလံုးေတြက
မေျပာတာႀကာ.
မေရးတာႀကာလို ့..
အသံထြက္မပီခ်င္ ..
စာလံုးေပါင္း မမွန္ခ်င္ေတာ့ဘူး.

ရင္ကို ရင္နဲ့ျပီး
အခ်စ္ကို အခ်စ္ နဲ ့တည္တဲ့ အခ်စ္အိမ္ေလးဖြဲ ့
စိတ္ကူးယဥ္တိမ္တိုက္ ေတြ ကို အားက်ခ်င္လိုက္တာ

စိတ္ကူးနဲ့ လက္ေတြ ့
အခ်စ္နဲ့ ဘဝ
ေက်ာနဲ ့ရင္လို
ဆန္က်င္ ဘတ္အရပ္ဆီမွာ
အခ်စ္နဲ ့စားလို့ မရသလို
အခ်စ္နဲ ့အိပ္လို ့မရပါဘူး.
အခ်စ္တစ္ခုတည္းနဲ ့ေတာ့ ဘဝလမ္းက
ေလဒဏ္ မိုးဒဏ္ေတြ ျပင္းလြန္းပါတယ္.။

ေက်ာပူတာကို ခံႏိုင္ေပမယ့္
ရင္ပူတာကို မခံႏိုင္လို ့ပါ
တစ္ဘဝစာမဟုတ္ေတာင္ တခဏ
ဒီရင္ဘတ္မွာ သိမ္းထားခ်င္တယ္.။


ိုရန္ခုန္သံက အေပ်ာ္ဖတ္ဝတၱဳမဟုတ္သလို
အပ်င္းေျပ ဆိုရုံေလာက္နဲ ့ ငါရင္ဘတ္ထဲကို ဝင္မႀကည့္လိုက္ပါနဲ ့။
ဇာတ္လမ္းထဲက ေရႊမင္းသားလည္း မဟုတ္ပါဘူး
ဒီလမ္းေတြ က မစိမ္းလန္းေသးဘူး
ဒီရာသီက မျငိမ္မသက္နဲ ့
ေနဝင္ခ်ိန္လမ္းေတြ ေပၚမွာ
ငါ ....
ဟို သီခ်င္းကို ခပ္ဖြဖြ ရြတ္ဆိုမိတယ္.။
........".မလာပါနဲ့"..............။

အခ်စ္စစ္ပြဲမွာ အခ်စ္ႀကီးသူသာ ရွဳံးနိမ့္ ရစျမဲဆိုရင္
ေတာင္စြယ္ေနကြယ္မွာ ႏွလံုးသားကို မစေတးရက္ဘူး
အလြမ္းျမိဳ ့ႀကီးပဲ တည္လိုက္မယ္.။


မင္းသွ်င္ + ေဆာင္းဦး

ရင္ကြဲေတး

 

မလြမ္းခ်င္ပဲ..........လြမ္းေနရတယ္.....
ေမ့ပစ္လိုက္တိုင္း.....သတိေတြရတယ္....
အင္းေပါ့ေလ............အစိမ္းလိုက္ခြဲသြားေတာ့.............
ဒီရင္က......ခဏခဏ.....ျပည္တည္ေနတယ္.....
အလြမ္းေတြ..တေလွႀကီးနဲ့..................
ဒီပင္လယ္ကို............ျဖတ္ကူးရအံုးမွာပဲေလ..........................။

ေက်ာခိုင္းထား.............ပါ..............
ရက္စက္သူက.............ရက္စက္တက္ေတာ့လည္း............
လြမ္းတက္သူက...............လြမ္းရအံုးမွာေပါ့...............................။

မုန္းတယ္...........................
ပစ္ပစ္ခါခါကို............မုန္းတယ္........................
တစက္ေလးေတာင္............ဒီရင္ဘတ္ကို..........ဝင္မႀကည့္ခဲ့ဘူး..............။

တန္ဖိုးထားလိုက္ရတာ............................
ေလးစားလိုက္ရတာ.........................
ခင္မင္မွု့ေတြကို............ရုိက္ခ်ဳိး..............
ျမဳိ့ေတာ္.....အျပန္မွာ.......................
ဥယ်ာဥ္က..........ငွက္ကေလးေတြ............
ရင္ကြဲနာက်.............ကုန္ျပီး.....................................................။


မင္းသွ်င္

အိမ္လြမ္းသူ..ရင္ဘတ္

တစ္ခ်ိန္က....တံငါရြာေလး..

ေအာ္ဘြန္ေဟာ...၊ေအာ္ဘြန္ပါတို...ေခတ္ေကာင္းခဲ့တဲ့ျမိဳ့

ဓေလ့.၊ဘာသာ..၊အယူဆ..သူစိမ္းဆန္တဲ့..ျမိဳ့

(အဲဒီျမိဳ့..ကို)

ဘဝဆိုတဲ့ ဖိနပ္စီးျပီ..ေလာကခရီး..ရြက္လႊင့္..ခဲ့..။


အနာဂါတ္....................

အနာဂါတ္က....စိတ္ကူးဆန္တဲ့......အိပ္မက္

အနာဂါတ္ဆိုတာ..ပစၥဳပၥန္ရဲ့..လက္ထဲက...အမိန့္တစ္ခုပဲ..။
သမုဒၵရာဝမ္းတစ္ထြာ.........တဲ့

ဝမ္း..၃...၊၄..ထြာကို....ထမ္းပိုး

ဒီလိုနဲ့.............

ဒီလိုနဲ့..............

ေႏြျဖစ္လိုက္....မိုးျဖစ္လိုက္.......

မိုးျဖစ္လိုက္.....ေႏြျဖစ္လိုက္နဲ့.....။
အဲ့ဒီ့ျမိဳ့မွာ

အျဖဴ...၊အမည္း.အေရျပားေတြ...သိပ္မ်ားလြန္းတယ္...။
အဲဒီ့ျမိဳ့မွာေလ..အလြမ္းေတြ ေနသားမက်လိုက္ပံုက....

အေမရဲ့........ေစ်းဆြဲျခင္းေတာင္းေလးကို..........................လြမ္းတယ္

ေဆာင္းမနက္ခင္းက ရွက္ျပံဳးေလးနဲ့.ေက်ာင္္းစိမ္းေလးကို.....လြမ္းတယ္

ႀကယ္ေရာင္..လေရာင္ေတြနဲ့..လင္းတဲ့..ညခ်မ္းေတြကို ......လြမ္းတယ္

..............................................................................လြမ္းတယ္

...............................................................................လြမ္းတယ္

...........................................................................................

လြမ္းတယ္............

လြမ္းတယ္.............

အလြမ္းေတြကို...ရင္ဘတ္တစ္ဆံုး ..လႊင့္တင္လိုက္တိုင္း

ႏွလံုးသားက..သက္ျပင္းေတြနဲ့ တြန့္ေႀကလို့...

အိမ္ျပန္လမ္းကို....ေမ်ာ္ရီလိုက္တိုင္းလည္း........

ဒီေတာဟာ...နက္သထက္နက္လာတယ္...

ဒီေတာင္ဟာ..ျမင့္သထက္ျမင့္လာတယ္.....

အလြမ္းေတြ ကႏြယ္ေတြလိုရစ္..........

ႏြံမွာနစ္သလို.....

တစ္ရစ္ရစ္နဲ့.....

ရုန္းေလ.....နစ္ေလ....

နစ္ေလ....ရုန္းေလ...

ရုန္း.....

...........ေလ...........

.......နစ္..........ေလ........


အေတြးေတြနဲ့တင္

ဖတ္ဖတ္ကို ..ေမာ......................

မင္းသွ်င္

ဒဏ္ခံႀကိဳး

ရင္ခုန္သံလိွုင္း...တသားတည္းစီးတဲ့ကဗ်ာ.....
ရင္ဘတ္ေတြအဆိပ္တက္ေနပါေစ.....ကဗ်ာေတြအဆိပ္မတက္ဖို့....
ဝမ္းစာေခါင္းပါးေနပါေစ.....ကဗ်ာဝမ္းစာျပည့္ဖို့...
ဝိညာဥ္အေတာင္ေပါက္ပ်ံသန္းသြားပါေစ......ကဗ်ာအသက္ရွင္က်န္ရစ္ဖို့...
................................................................ ...... ...................................
................................................................ ...... ......................................
(ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္က..ေျပာတယ္)
ကဗ်ာဆရာဆိုတာ..ဒဏ္ခံႀကိဳးေလးတစ္ေခ်ာင္းပါတဲ့....။
ခႏုိးခနဲ့.. ပဲ့တင္သံေတြ ....ရိသဲ့သဲ့ျပဳစား....
ကိုယ့္သတ္ပံု..ကိုယ္မွန္ေအာင္ေပါင္းႀက
ငါလည္း..ငါစုတ္ခ်က္ငါ....
ခလုတ္ကန္သင္းမ်ား...၊လူႀကိဳက္နည္းလြန္းတယ္...။
ဒီေျမဟာ(ကဗ်ာဆရာေတြအတြက္) ေရႊသီး..၊ေငြသီး.. မသီးႏုိင္ေသး....
ေကာင္းကင္အေရာင္ မေျပာင္းသေရြ့ေတာ့...
အိမ္ႀကိဳအိမ္ႀကားက..အသက္ရူသံမ်ား.....
ႀကယ္ျမင္လျမင္ အိပ္စက္ျခင္းေတြ...
မိုးစက္ပြင့္ေတြႀကား...ကဗ်ာပြင့္ေတြသီ....
ေဆာင္းႏွင္းေတြႀကား..ကဗ်ာစိတ္နဲ့..အေႏြးဓါတ္ကိုျခံဳ...
ဒီဝတ္ရုံနဲ့..ဝံ့ဝ့ံထည္ထည္..ေလာကဒဏ္ကို ..အံတု...
ဒီအတြက္ေတာ့..ကဗ်ာဆရာ...
.........."ခမ္းခမ္းနားနား"..........။

မင္းသွ်င္

ရြက္ပုန္းမွည့္တဲ့....အသီး

မ်က္ဝန္းထဲ...မင္းပံုရိပ္ေတြထည့္သိမ္းထားတာ..
ႏွစ္ခ်ီေနျပီ...။
ႏွလံုသားက..ခံစားမွု့ေလာင္စာေတြနဲ့..ခုတ္ေမာင္း..
ေနရာမေရြး..သတိရတက္တဲ့..ရင္ဘတ္..
တိတ္တခိုး...
ေတြး.....
ျငိမ္.........
ေငး.....
ေဆြး.....။
နာမည္ေလး..ေရရြတ္လိုက္တုိင္း...
ႏွလံုးသားမွာ...လိွုင္းထ...
အိပ္မက္ေတြ..တန္းစီဲျပီး..
ဖြင့္ဟခ်င္ေပမယ့္....
ဖြင့္ဟခဲ့လို့..စံပယ္မပြင့္ခဲ့ရင္...
မုန္တိုင္းလား......
ေလေျပလား.......
ရာသီေကာင္းေအာင္ေတာ့...ေပးဆပ္ေနသူပါ..။

မင္းသွ်င္

ဘဝထဲ့က...လူ

ဘဝခါးခါးေတြနဲ့.....အခ်စ္ခါးခါးေတြ..
လည္ပင္းဖတ္ေပါင္းသင္းသြားေတာ့....
စိတ္ကူးေလးေတြက...ႀကိုးတန္းေပၚလမ္းေလ်ာက္ေနရတဲ့.....အျဖစ္....။
အဆင္မေျပျခင္းေတြက....အလင္းအေမွာင္မခြဲျခားပဲ..
ထိပ္ပုတ္...ေခါင္းပုတ္နဲ့.....က်ီစယ္
တစ္ေန့ျပီ...တစ္ေန့....ျဖတ္သန္း.....။
ဝန္းက်င္ကို...အသာငဲ့ႀကည့္ေတာ့...
သူလိုကိုယ္လို..မ်က္ဝန္းေတြနဲ့....
ျပုံးလိုက္...မဲ့လိုက္..ပါပဲ.
ဘဝအပူ.....
အခ်စ္အပူ.....
ဝမ္းအပူ....
အပူမီးေတြနဲ့....တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္.....
ေဖးမကူ.....။
အသက္ေတြက...တိုတိုလာရင္...
စိတ္ကိုအသာ....ဆြဲဆန့္...
ဒဏ္ရာေတြထဲက....ရင့္က်တ္မွု့ကို...ႏွုိက္ယူ...
အေတြးအေခၚ..စကားလံုးေတြက..
လက္ေတြ့ဆန္သင့္တယ္.....
မွီခိုခ်င္တဲ့...အာသီသကို...အခါးေက်ြး....
စိတ္ကူးနဲ့အိပ္မက္ေတြကို....
ရုပ္လံုးႀကြ...ဖို့...အသက္သြင္း....
ဘဝဆိုတာ.....................
...................................
..................................
အကဴိး..အေႀကာင္း...နိယာမေပၚ...
ျဖစ္တည္ေနတယ္................။
မင္းသွ်င္

ေဝးလြင့္ျခင္းရဲ့...ငုိေႀကြးသံ

၆.၆.၉၉..ေပါ့................

အေမဟာ ေလာကႀကီးမွာ ေမ်ာ္လင့္ျခင္းေတြထားခဲ့ျပီး

ထြက္ခြါသြားခဲ့တာ

အခ်ိန္ေတြ ေႀကြလာေတာ့လည္း

သူလိုကုိယ္လိုမ်က္ဝန္းေတြက

သတိရတစ္ခ်က္ မရတစ္ခ်က္နဲ့

တိုက္ဆိုင္မွူ့ရွိလို့ ရွင္သန္လာတဲ့စကားလံုးေတြ

ရာသီခ်ိန္မွာပြင့္တဲ့ ပန္းေလးေတြလို ေဝေဝဆာဆာ...။


“အေမမရွိတဲ့သား...ေရခန္းငါး” တဲ့

ေနပူပူမွာ အပူဒဏ္ေတြကို

စာအုပ္ထူထူေတြနဲ့ ကာကြယ္ခဲ့တဲ့ေန့ရက္ေတြ

ေဟာ့ဒီ့ ကဗ်ာေတြမွာလည္း အေမ့အေႀကာင္းေတြပါပဲ

လူေတြဟာ သူလိုကိုယ္လိုလမင္းကို ရွာႀကံစိုက္ပဴိးေနႀကတာပဲ

သတိရျခင္းစုဘူးနဲတင္ ဆႏြတစ္စုံတစ္ရာကိုဝယ္လိုရရင္

အိပ္မက္ေတြ လွေနအုံးမွာပါ။

အခုေတာ့ေလ...ပဲ့ေႀကြက်မယ့္ လမင္းကိုေမွ်ာ္ရင္း

သူလိုကိုယ္လိုေလာကႀကီးမွာေလ...

အေမ့လြမ္းတဲ့စိတ္က.....သားကိုယ္သား အသိဆံုးပါ....အေမရယ္............



မင္းသွ်င္

ကဗ်ာနဲ့ကူေနရတဲ့....ည

ႀကယ္ေလးေတြ.....မ်က္ေတာင္ခတ္လို့

မိွတ္လိုက္...လင္းလိုက္

လမင္းအလည္လြန္ေနတဲ့.....ည။

အလင္းရိပ္ေတြဝိုးတဝါး....

ခံစားမွုတိမ္ေတြ တလြင့္လြင့္....

ဘဝရဲ့......

လိွုင္းဒဏ္.....ေစာင္းသံေတြကိုအရည္ေဖ်ာ္

တရိပ္ရိပ္....တေငြ့ေငြ့...ေလာင္ကြ်မ္း

ညနက္ေလေလ...အလြမ္းဓါတ္ေတြပိုျပီသိပ္သည္း

ႏြယ္ေတြလို..ရစ္ပတ္ကာတြယ္

တစ္ႏြယ္ငင္..တစ္စင္ပါလို့

အလြမ္းရနံ့ေတြ...တေတာလံုးသငး္ေနတာပဲ။

အဲဒီ့...ညမွာေပ့ါ......

အလြမ္းေတြက...တသြင္းသြင္း

ရင္ကိုဖြင့္လို့....

ကဗ်ာကိုသံစဥ္ညိွ...

့.....................

.....................

ဘဝ.....ပုံတူ

အခ်စ္....ပံုတူ

ူအလြမ္း...ပံုတူ

...... ....ပံုတူ

...... ....ပံုတူ

...............

...............

ကဗ်ာေတးသြားေတြနဲ့.........ရင္ကူလို့ကယ္။




မင္းသွ်င္

ခ်စ္ျခင္းရဲ့...အဆိပ္သင့္..အလြမ္း

ေဝဒနာေတြကို..အေသခ်ာႀကည့္ေတာ့
မိုးေခါင္ရပ္ဝန္းလို အပူလိွုင္းေတြႀကြ
ဘယ္ဘဝရဲ့ အျငိုးနဲ့ ျပိုလိုက္တဲ့မိုး
ေလႀကီး..မိုးႀကီး
လွ်ပ္စီးလွ်ပ္လို့ အတိတ္ကအရိပ္
လင္းခနဲ တေစြေျခာက္သလို......
ျမူေတြက တဝဲဝဲ
ႏွင္းမွုံေတြႀကား အထီးက်န္ျခင္းကိုျခံုလို့
ေဆာင္းခါးအိပ္မက္ေတြနဲ့ ...ကေယာက္ကခ်ား
....ခ်စ္သူလက္တစ္ဖက္မွာ..အျခားအရိပ္ခိုနားလု့ိ ........
ေနဝင္ခ်ိန္ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ
အရာရာျပီးဆံုးခဲ့ျပီးလား
ေမ်ာ္လင့္ခ်င္းေတြ..တံခါးပိတ္ျပီ
ခံျပင္းစိတ္ကို ပြဲထုတ္ခ်င္လည္း
ကိုယ္ေရြးတဲ့အဆိပ္ခြက္ ကိုယ္ဒဏ္ကိုယ္ပိလို့
မာယာေတြေအာက္..အရူးလံုးလံုးျဖစ္ခဲ့ျပီ
ဝဋ္ေႀကြြးရွိလို့ ဒဏ္ရာေတြေသရာပါမယ္ဆိုလည္း
...ဝူး......
ဒီအလြမ္းေတြနားေထာင္ဖို့ ငါနားေတြကန္းေနရင္ေကာင္းမယ္...။
မင္းသွ်င္

တိတ္တခိုး..ေငး

သူ့အရိပ္ေနာက္..တေကာက္ေကာက္
ခ်စ္ဒီဂရီေတြ....လိွုင္းထ
တစ္ေန့တစ္ခါ..မရုိးတဲ့အျပံုး
ေငးေငးျပီ......ေႀကြ
ေတြးေတြးျပီ.....ေန
အာရုံက..သူမွသူ။
စြဲမက္ဖြယ္အလွ...
တိမ္ရွင္းလလို....(ငါ့)ရင္မွာ
သူ့ပုံရိပ္နဲ့...သာလင္းေနတယ္။
ခ်စ္စကားကို..မ်က္ဝန္းမွာဆို
အခ်စ္က..စစ္မဟုတ္ပါ
အခ်စ္က...ျမစ္လိုမေကြ့ေကာက္
စံပယ္လို...အခ်စ္စစ္နဲ့
ခေရလို...မင္းနင္းေျခြရင္လည္း
ရန့ံမျပယ္တဲ့...အခ်စ္နဲ့
စြယ္ေတာ္လို...ႏွစ္လြာနီးဖို့
ေမ်ာ္လင့္ခ်င္းေတြ..တနင့္နပိုးနဲ့
အိပ္ပ်က္ည..အိပ္မက္ညေတြ..သက္ေသျပု
စိတ္ကူးတိုင္းလွရင္...
အသက္ရွင္ရကဴိးနပ္တယ္..။
မင္းသွ်င္

မငိုပါနဲ.....ရယ္

စိတ္ကူးေတြကို..ရြက္လြွင့္လို့
အိပ္ပ်က္ည..အိပ္မက္ညေတြမွာ
မင္းပုံရိပ္ေတြက ..
ငါ့အတြက္ အေမာေျပ....

ေရျခား..ေျမျခားလည္း

တသားတည္းရွိမယ့္ အခ်စ္ေတြနဲ့....

လွမ္းေခၚႀကည့္ ..လွမ္းေမ်ာ္ႀကည့္လို့

မရနွိင္ေပမယ့္...ရင္ခုန္ႀကည့္ရင္ သိနုိင္ပါတယ္

တိမ္ေတြနဲ့အတူ ..အေျပးလာခ်င္...

ေလေျပနဲ့အတူ...ဆံႏြယ္ေလးကို...ေဆာ့ကစားခ်င္..

မိုးေရစက္ေတြနဲ့ စံပယ္ပန္းေတြ ပြင့္ခ်င္ေပမယ့္လည္း

ဘဝအတြက္ အခ်စ္ေတြအနစ္နာခံရမယ့္ ေန့ရက္ေတြမွာ

မငုိပါနဲ့..............ရယ္

ဘဝေတြခိုင္မာလာတဲ့ တစ္ေန့

အခ်စ္ေတြ လွပေနမွာပါ..............။

မင္းသွ်င္

စဥ္းစားခန္း

ေန့ရက္ေတြေသလာလိုက္တာ

၂၃နွစ္....

ရုန္းကန္ျခင္း၊အိပ္စက္ျခင္း

ေန့တဝက္၊လတဝက္

ျဖစ္ ၊ပ်က္ ျခင္း ဘဝမွာ

ငါဟာ..ေျမရုိင္းတကြက္လား

စုိက္ပဴိွးဖို့လား.......

ေခါင္းခ်ဖို့လား....

ေျခလွမ္းတိုင္းကို အသက္သြင္းသင့္ျပီ.....

မင္းသွ်င္

ကဗ်ာႏွင့္ကဗ်ာဆရာ

ဲျပခန္းထဲမွာ

ကဗ်ာကိုလူေတြကႀကည့္ႀကတယ္.......

ကာလာခြဲတယ္၊အေရာင္ျခယ္တယ္

မ်က္ရည္က်တယ္၊ေပ်ာ္ရြင္တယ္

စိတ္ကစားတယ္၊ရင့္က်တ္တယ္

ေစာ္ကားတယ္၊ေလွာင္ရယ္တယ္

သက္ျပင္းခ်တယ္၊ေခါင္းျငိမ့္တယ္

အဖ်ားဝင္တယ္၊နလံထတယ္

လက္ပိုက္တယ္၊ဒူးေထာက္တယ္

.................................

................................

.....................................

..................................

..............................

အိမ္ျပန္တယ္၊.............

ကဗ်ာ က ကဗ်ာဆရာကိုႀကည့္တယ္

(သားကအေမကိုႀကည့္တဲမ်က္ဝန္းနဲ့)

“ လူေတြက ကဗ်ာဆရာကိုေမ့ေကာင္းေမ့သြားနွိင္တယ္

ကဗ်ာရဲ့ခႏၶာ၊အပိုင္းအစေတြကိုေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့မွာမဟုတ္ဘူးတဲ့”

ကဗ်ာဆရာက ကဗ်ာကိုႀကည့္တယ္

(အေမက သားကိုႀကည့္တဲ့မ်က္ဝန္းနဲ့)

ဲျပံုးျပတယ္.....

မင္းသွ်င္

ေဝးလြင့္ျခင္းရဲ့ငုိေႀကြးသံ(၁)

ဆယ္စုနွစ္ေတာင္တိုင္ခဲ့ျပီ........

အသက္မဲ့ေနတဲ့စကားလံုးေလး “အေမ”

ဘဝဟာအဓိပြါယ္ျပည့္ျပည့္သာလည္း

ေဟာ့ဒီ့ အခန္းက်ဥ္းေလးက အလင္းေဖ်ာ့ေနဆဲပါ

ရိတ္သိမ္းလိုမကုန္နုိင္တဲ့ ခံစားခ်က္ေတြနဲ့

အတိတ္ေဆြးက အရိပ္ေပးသလိုပါပဲ

ျပီးဆံုးခဲ့ေပမဲ့ မဆံုးနုိင္တဲ့ ေတာင္းတမွုေတြနဲ့

ေဝးလြင့္သြားေပမယ့္ နီးနီးလာတယ္

အရင္လိုပဲ ငါတိမ္ေတြေငြ့ရည္ဖြဲ့ေနျပန္ျပီ.............

မင္းသွ်င္